Orie weet het zeker, dit is de mooiste titel
22 februari 2010Bron: ANP
VANCOUVER (ANP) – Natuurlijk, de Olympische titels van Gerard van Velde (2002) en Marianne Timmer (2006) waren heel bijzonder voor Jac Orie. Wie de schaatstrainer zaterdag na de 1500 meter voor mannen bekeek, besefte dat die historische momenten het niet haalden bij de gouden race van Mark Tuitert. Een oerkreet verliet zijn mond. En Orie deed in de Richmond Olympic Oval zelfs een vreugdedans.
,,Hier zit een hele voorgeschiedenis aan, dit is zo speciaal. Eigenlijk moet ik nu gewoon stoppen”, grapte de coach, voor wie zijn nuchtere houding, vaak met de handen in de zakken staand naast de baan, kenmerkend is.
Acht jaar lang werken Orie en Tuitert nu samen. Het was vaak vallen, opstaan, vallen en toch weer doorgaan, zo luidde de ruwe samenvatting van de Haagse coach, die het zaterdag de moeilijkst op te lossen puzzel uit zijn loopbaan noemde.
In 2004 behaalde de inmiddels 29-jarige Holtenaar de Europese allroundtitel. Een gelukzalig moment, dit was waar hij altijd van droomde. Ook toen het daarna minder ging, wilde Tuitert het allrounden niet loslaten. Allrounden was immers van kinds af aan zijn grootste passie. Dat kon hij niet zo maar laten vallen.
Pas toen Tuitert drie jaar later als achtste eindigde bij het EK in Collalbo, begon hij te twijfelen. Toch kostte het Orie nog veel tijd en moeite om zijn pupil ervan te overtuigen dat hij beter een andere weg kon inslaan. De weg van de korte- en middellange afstanden.
Het was aftasten, testen en zoeken. Soms ging het goed, vaak ook niet. Tuitert eindigde bij internationale wedstrijden vaak in de (sub)top, hoofdprijzen won hij niet. Af en toe spookte het woord allrounden nog door zijn achterhoofd. Na teleurstellingen stond de Control-rijder altijd weer te springen om aan het nieuwe seizoen te beginnen. ,,Ik heb al jaren heel veel respect voor hem”, zei Orie zaterdag. ,,Hij heeft al zoveel pech en narigheid gekend, dat voelde ik tot diep in mijn botten. Maar opgeven deed hij nooit.”
Op het moment dat het moest, reed Tuitert zijn ultieme race. Hij vloog over het ijs, pijn en vermoeidheid voelde hij niet. Wat Orie al wist, kreeg hij in Vancouver eindelijk eens in de praktijk te zien. ,,Die jongen is gewoon ontzettend goed, nu kwam het er eindelijk uit. Altijd zat er wel een foutje in zijn race, nu niet. Dit is hoe een 1500 meter eruit moet zien.”
Orie wist na het optreden van Tuitert, die sinds juni liefst 35 fietstesten onderging, genoeg. Dit is goud, zo zei hij aan de zijkant van de baan tegen fysiotherapeut Nico Hofman. En toen moest de grote favoriet Shani Davis nog komen.
Tuitert deed tijdens het uitrijden een schietgebedje. Orie kwam even later naast hem rijden. Al schaatsend beleefden de twee daarna hun ultieme geluksmoment. ‘Ga kapot, ga kapot’, fluisterden ze elkaar toe toen Davis weer voorbij kwam. Ze wilden elke meter wel beïnvloeden. Orie was als eerste overtuigd, dit gaat Davis nooit halen. Tuitert geloofde het pas toen de Amerikaan de finish daadwerkelijk passeerde. Acht jaar lange ‘frustratie’ kwam er bij Orie uit. ,,We hebben er altijd vertrouwen in gehouden. Dit is ongelooflijk.”
Wat een held als je dit bereikt en dan nog bescheiden genoeg bent om te zeggen dat jij alleen niet het verschil hebt gemaakt!
Maar één ding hebben ze allemaal in die ploeg: karakter. Want de prestatie van Gerritsen na haar val op de 500m maakt die zilveren medaille ook goud!
Petje af allemaal, petje af…